παράπλευρες απώλειες
>> 21/3/12
Σε αυτή την ιστορία
δεν θα μπορούσε ποτέ να χαριστεί
ένα βέβαιο Τέλος.
Κανείς δε το παρατηρούσε
μα και οι δυο τους ήταν πάντα εκεί (∙)
μα πιο πολύ ήταν εκεί
τις στιγμές που
όλοι παρατηρούσαν την απουσία τους.
Στις δύσκολες ώρες
κάπως σαν να φώναζαν τα ονόματά τους...
έλεγαν: «κρίμα που δεν είναι πια εδώ»
στρέφοντας αμήχανα το βλέμμα ψηλά,
και έχαναν έτσι
τα ίχνη που ακολουθούσαν σιωπηρά.
Εκείνες τις ώρες
και οι δυο τους ήταν εκεί,
άκουγαν τις κραυγές
και τις κατάπιναν...
όπως καταπίνει η Ιστορία
τα ασήμαντα(;) γεγονότα ενός πολέμου.











