παράπλευρες απώλειες

>> 21/3/12


Σε αυτή την ιστορία
δεν θα μπορούσε ποτέ να χαριστεί
ένα βέβαιο Τέλος.

Κανείς δε το παρατηρούσε
μα και οι δυο τους ήταν πάντα εκεί (∙)
μα πιο πολύ ήταν εκεί
τις στιγμές που
όλοι παρατηρούσαν την απουσία τους.

Στις δύσκολες ώρες
κάπως σαν να φώναζαν τα ονόματά τους...
έλεγαν: «κρίμα που δεν είναι πια εδώ»
στρέφοντας αμήχανα το βλέμμα ψηλά,
και έχαναν έτσι
τα ίχνη που ακολουθούσαν σιωπηρά.

Εκείνες  τις ώρες
και οι δυο τους ήταν εκεί,
άκουγαν τις κραυγές
και τις κατάπιναν...
όπως καταπίνει η Ιστορία
τα ασήμαντα(;) γεγονότα ενός πολέμου.

Read more...

επαναπροσδιορισμός των σημείων

>> 2/2/12

είμαι εδώ,

κι όταν λέω εδώ

εννοώ λίγο πιο πέρα

από την απόσταση

που δημιουργούν τα χέρια σου

όταν απλώνονται για να με πιάσουν.


ίσα ίσα

να αποφεύγω το άγγιγμα σου

το τρυφερό

το σκληρό

το σκοτεινό...


κι εσύ είσαι εκεί,

κι όταν λέω εκεί

εννοώ κάπου αλλού

από το κέντρο

του κόσμου μου.


ίσα ίσα

να αποφεύγεις την κεντρομόλο δύναμή μου

την τρυφερή

τη σκληρή

την ανυπόφορη...


Read more...

Όχι αυτού του σώματος

>> 16/1/12


Και κάπως έτσι
η κίνηση αλλάζει,
και αυτό
που τόσα χρονιά
νόμιζε ότι κοιτάζει μπροστά
τώρα
ολομόναχο
σώμα με ψυχή μισή
τον ορίζοντα της απουσίας σου
ατενίζει σαστισμένο.

Γιατί, άλλωστε
η ώρα του ήταν
να αφήσει στην άκρη
την αλαζονεία
που του χάριζε η αγκαλιά σου.


Read more...

απλή αριθμητική;

>> 24/12/11


πάντα της έλεγε ότι είναι καλός στα μαθηματικά
κι εκείνη
για να το διαπιστώσει
τον υπέβαλε στη δυσκολότερη αριθμητική δοκιμασία…
να την αφαιρέσει από τη ζωή του.

Read more...

60/42

>> 19/12/11


λοιπόν;
τρυφερέ μου διάβολε…
με θυμάσαι;
ή μήπως μονάχος παλεύω
στο σκοτάδι των φλεγόμενων τόπων σου;

τώρα,
που τα χρώματα ξεγλιστράνε
από τα μουδιασμένα δάχτυλά μου
στο χέρι αυτό που τρέμει
στο σώμα αυτό που βυθίζεται στο χειμώνα του…

τώρα,
που γυρίζω τον κόσμο
γύρω από ένα κύτταρο απελπισίας,
γύρω από μια ρυτίδα θύμησης…

Read more...

Το μικρό μας συμπόσιο...

>> 13/7/11

 
Τούτο το βράδυ
απ’ τη μικρή μας χαραμάδα βγαίνει φως
και κάνει σιωπή
ΣΙΩΠΗ
μονάχα αγχωμένοι κτύποι ρολογιών ακούγονται!
πάντα ΑΓΧΩΜΕΝΟΙ...

Στο βάθος ανθρώπινες φιγούρες
-θαρρείς ανθρώπινα σώματα-
γύρω από το μεγάλο ξύλινο τραπέζι
-πρόσφατα φινιρισμένο με βερνίκι πρώτης ποιότητας-
γευματίζουν
ή καλύτερα, τρώνε
ΤΡΩΝΕ βιαστικά
μόνο ΤΡΩΝΕ…

Καμιά εκπνοή ομιλίας ή ψίθυρου
δεν θα απειλήσει τη φλόγα των κεριών
ΦΛΟΓΑ
που γύρω της αναθεματίζουν οι φιγούρες (οι ανθρώπινες)
τη ζεστή θαλπωρή
από φόβο
μη τυχόν και η ζεστασιά γίνει έγκαυμα…

Κι όταν τα φαγητά τελειώσουν
και οι πελώριες πιατέλες αδειάσουν
και τα ποτήρια στερέψουν
και μπουκάλια άλλα δεν υπάρχουν
για να τα γεμίσουν ξανά
κι όταν οι πετσέτες σκουπίσουν
και τα τελευταία λερωμένα χείλη
και αφού όλοι ρευτούν ευγενικά
ΤΟΤΕ
το τραπέζι θα μείνει άδειο
και οι καρέκλες θα ανακουφιστούν
από την βαρυτική δύναμη των σωμάτων
και μόνο οι αγχωμένοι κτύποι των ρολογιών
θα παραμείνουν ίδιοι
και όλα θα έχουν αλλάξει
τίποτα δεν θα θυμίζει
ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ

Και ούτε καληνύχτα δεν θα πούμε…

Το πέρασμά μας από τη νύχτα
μια σιωπηλή ανεμοθύελλα…

Read more...

ανθοσύνθεση

>> 26/6/11


Read more...

πέρασε πολύς, πάρα πολύς καιρός...

>> 24/6/11

από πού να αρχίσω
και πού να τελειώσω;

πάντα ήμουν συνεπής στην απουσία…


για την αρχή λοιπόν:

Read more...

διεκπεραίωση μιας απουσίας

>> 9/2/11


Σου ‘γνεψα τρέμοντας
κι εσύ χαμογέλασες
- κάπως βαριεστημένα -
σαν να άκουσες ξανά
τη χιλιοειπωμένη ιστορία μου.

Τώρα σε έχω χάσει,
ψηλαφίζω  τις θεωρίες ερήμην σου.

ΨΑΧΝΩ ΘΗΛΙΑ
...
ψάχνω θηλιά να κρεμάσω
τους καθρεφτισμούς σου μέσα μου...

Read more...

από τον λ. και τη νομική, χθες βράδυ...

>> 28/1/11

"δυστυχώς ισχνό υλικό από μέσα, επειδή ο εξοπλισμός μου ήταν αφόρτιστος, ανεπίτρεπτο...

η συγκεκριμένη είναι από τον 1ο όροφο της Νομικής 

(μέρος της διμοιρίας που είχε στηθεί απ'έξω)

νιώθω ταπεινωμένος κι εξαγριωμένος. πουλιόμασταν με την οκά σαν κρέατα 

από τους κομματικούς (δια)πραματευτές.

αηδιασμένος, με το αισχρό ένοπλο σκυλολόι που φύλαγε στην πόρτα,

όλο το βράδυ ανθρώπους για κάμποσα ευρά.

μαγεμένος από τους λίγους απεργούς που γνωρίσαμε. όταν κοίταζα τα πρόσωπά τους καθώς συζητούσαν για την απόφαση τους ενθουσιάστηκα. όταν τους είδα να πακετάρουν και να ζαλώνονται σάκους και κουβέρτες για πολλοστή τους φορά, έσπασα.


κι όταν φωνάξαμε μαζί και βγήκαμε στο δρόμο στις 4.00 σιγουρεύτηκα. 
πως αυτά τα πουλιά τα έχουν διώξει πολλές φορές από τα χωράφια τους οι κάθε τοποτηρητές, και πλέον δεν τρομάζουν και δε θα φύγουν τόσο εύκολα."

λ.

Read more...

Ποιος θεός;

>> 19/1/11


Read more...

Οι καλικάντζαροι

>> 25/12/10

 του Κ. Γκ.

Όντα λανθάνοντα
Η παραφωνία στην καλοκουρδισμένη ορχήστρα 
που φτιάχτηκε από αυτούς που διαδίδουν την ιστορία
Πρεζάκηδες εθισμένοι στην τρέλα και στην ελευθερία
Ουραγοί της κοινωνίας και σαμποτέρ των φολκλόρ συναισθημάτων
Μες στην αυτοχειρία τους ιδανικοί εραστές του κόσμου ετούτου
Γοητευτικά πλάσματα που μπορείς να αγαπήσεις 
αν καταφέρεις να ακολουθήσεις και να κατανοήσεις

Κουράστηκαν οι καλικάντζαροι

Το μαρτυρούν τα πρησμένα τους πόδια και οι πληγές στο κορμί τους
Οπλισμένοι με τον φόβο και την απελπησία τους
Εφορμούν στις συνειδήσεις όλων 
ταράζοντας τα λιμνάζοντα νερά του καθωσπρεπεισμού
Υψώνουν με περηφάνια λάβαρα πολύχρωμα
Τραγουδούν και χορεύουν σε σκοπούς ασυνάρτητους 
στο φως της φλόγας που καίει μέσα τους
Κρεμούν τον άι Βασίλη από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και του βάζουν φωτιά

Οι καλικάντζαροι κατέβηκαν σε απεργία

Read more...

καθρέφτης

>> 8/12/10

Είμαστε σώματα γεμάτα πληγές.

Αργοπεθαίνουμε
χαμογελώντας ψυχρά στις αναστάσεις.

Μηχανές αριθμητικής.
Προσθέτουμε ανθρώπους
αφαιρούμε ανθρώπους .
Και κάπου ανάμεσα
ρίγη από αγγίγματα
και αδιέξοδες ονειρώξεις.

Τίποτα
πια
δεν με συγκινεί.
ΑΚΟΥΣ;
ΤΙΠΟΤΑ.

Κουράστηκα
να προσθέτω ανθρώπους
να αφαιρώ ανθρώπους.

Κουράστηκα
με την
αριθμητική σου
ευφυία.

Σωπαίνει η θλίψη
σωπαίνουν τα δάκρυα.
Το μακελεμένο κουφάρι
που σαπίζει μέσα μου
εκκρίνει ήδη
τοξίνες ρυτιδωμένων παραστάσεων.

Θα κρύψω
τις
μέχρι πρότινος
αγαπημένες μου
λέξεις
κάτω απ’ το σεντόνι
και θα κοιμηθώ
ήσυχος
μαζί τους
πέφτοντας
σε αδιάκοπη
χειμερία νάρκη
μήπως και γλιτώσω
από τις νάρκες
της ακρωτηριασμένης μου
ύπαρξης.

Read more...

αποσπερίτης

>> 18/11/10


Σχεδόν σαν μηχανή
σχεδόν σε αμηχανία
χαράσσω το δέρμα μου βαθιά.

ΠΛΗΓΕΣ
ενθύμια πολέμου

Η σκέψη μου ριζώνει
σε μια θλιμμένη ανάσα
κι ένας κύκνος λευκός
χλευάζει το σκοτάδι.

ΖΩΗ
θύμηση πολέμου

Ονειροφαντασίες και λυγμοί
βιολιά που ξεψυχούν
στη γαληνεμένη σιωπή
της νυχτερινής μου διαύγειας.

ΝΕΚΡΟΣ
θύμα πολέμου

και θύτης το φεγγάρι...

Read more...

ονειροφυγή

>> 23/9/10

[http://www.youtube.com/watch?v=9wIbylO24gE]


Βρωμάω νικοτίνη...
Βήχω ασθενικά και φτύνω όνειρα!
Χαμογελώ καμιά φορά με τα πάθη μου,
χαϊδεύω στοργικά τις αδυναμίες μου.

Εκκρίνω σπέρμα φυγής
και γεμίζω τη μπανιέρα
ροδοκόκκινες κυλίδες απουσίας.

Μούδιασμα αϋπνίας και ξηραμένα χείλη,
το σώμα μου έπαψε πια να απαιτεί,
η ψυχή ζύγιασε τα ξοδεμένα ρίγη.

Κι εγώ αργοπορώ,
βαριανασαίνω και βήχω ασθενικά
ηττημένος πια απ’ το ανόσιο
μιας ανούσιας ονειροπόλησής μου.

Read more...

της νοσταλγίας

>> 29/8/10


αγκαλιαστήκαμε
βυθίζοντας τις νύχτες μας σε ωκεανό γεμάτο ψίθυρους
κι επιθυμίες διψασμένες

πάνω από τα βαριασθμαίνοντα χείλη μας
αστέρια αυτοκτονούσαν
χαρίζοντας την  λάμψη τους στη κοσμική απεικόνιση

το σκοτάδι αγκάλιαζε τα πρόσωπα
τα μουσκεμένα μάγουλα, τα νοτισμένα βλέφαρα
τις ανυπόμονες κινήσεις

κι ύστερα η σιωπή
που σκάει στα βράχια και γίνεται ήχος, μουσική
ορχήστρα!

χορέψαμε
κι ήταν τα βήματα μας άνεμος
που σηκώνει τρικυμία...

Read more...

κοσμονυχτιά

>> 28/7/10


ανελέητη η σιωπή
απαγορεύει και υπαγορεύει
ένστικτα στο περιθώριο
αγκαλιάζει τις κοσμοθεωρίες
εξισώνει τις δυναμικές.


αυτοθυσία είν’ οι ανυπόμονες κραυγές
και σου το ‘πα
μη βιαστείς να μοιράσεις τη ψυχή σου.

μπορεί να μην υπάρχει θεός
μα θα στη στείλουν στον διάολο.

Read more...

καλοκαιρινή διαπίστωση

>> 19/7/10


Η γραμμή του ορίζοντα καταλύει τη γραμμικότητα της σκέψης.
Η ανθρώπινη βλακεία την επαναφέρει...

Read more...

ραβασάκι

>> 8/7/10


Mέθυσα χθες
ακούγοντας το σκληρό ροκ σου
και χάραξα ήλιους και μισοφέγγαρα στο ταβάνι
να θυμάμαι τον ουρανό,
να ξεχάσω τα βαριά σύννεφα.

Mέθυσα χθες
με ήχους αλλιώτικους
γρατζουνώντας χορδές τεντωμένες πάνω στο δέρμα μου,
χαρακιές και ρηγματώσεις βαθιές
να αναπνέει η ψυχή μου.

Δεν ξέρω αν στο είπα
μα δε θέλω να γλιτώσω.
Στην επόμενη στροφή θέλω να βρεθώ τετ-α-τετ
με το αδιέξοδο μιας καθημαγμένης ελπίδας,
με τους λησμονημένους τόπους, τις υπόκωφες λέξεις.

Θα μεθάω κάθε μέρα!
με ηχηρά νοήματα κι ανεξάντλητες παραστάσεις
χλευάζοντας τη διάτρητη επικάλυψη των ορισμών.

Θα γκρεμίσω το ταβάνι
και θα τραβήξω τ' άστρα στο πιο βαθύ σκοτάδι,
όχι γιατί ζηλέυω τη λάμψη τους
μα γιατί μισώ την ακλόνητη αλαζονεία τους.

Θα μεθάω κάθε μέρα όπως και χθες…
Και την επόμενη, πάλι
θα σου στέλνω ραβασάκια, σαν κι αυτό,
να διαβάζεις τα σκοτάδια μου…

Read more...

have.killed.my.hopes

>> 29/6/10

Read more...

φθορά

>> 15/6/10

κράτησα κρυφή τη φυγή μου
και οχύρωσα τις ανοιχτές πληγές μου
άφησα την παρακμή να με ξεγυμνώσει

μη λυπάσαι

σας χαρίζω τη ψυχή μου

Read more...

διαπίστωση

>> 12/6/10


Read more...

κάτι ήθελα να πω...

>> 10/6/10


πάει πολύς καιρός που άφησα στην άκρη τα ονειρικά μου πλάνα
ξέφτισε η διάθεση για σχέδια
μαζί με τη μπογιά των πελώριων τοίχων που με κρατούν εδώ
στον καθρέφτη, η ασφυκτική φιγούρα μου, χαμογελάει ειρωνικά με τα πάθη μου
κι εγώ κουρασμένος παρακολουθώ τον καπνό να διαλύεται στον αέρα
αφήνοντας το στόμα μου στυφό, δίχως σάλιο να μουδιάζει από την πικρή γεύση
ψάχνω τρόπο να μεταφράσω τις σιωπές
να καταλάβω επιτέλους τι θέλουν να μου πουν τα ασάλευτα χείλη
παραδίδομαι στη θολούρα των βιαστικών συμπερασμάτων
ανακουφίζομαι στα αγγίγματα που συγχωρούν τις αδυναμίες
παρακολουθώ γοητευμένος την κίνηση που γεννά η απελπισία

ελπίζω να μην κούρασα
τώρα και ποτέ

ελπίζω να καταλαβαίνεις…

Read more...

συντροφιά στην άκρη ενός ονείρου

>> 6/4/10


έχω ένα φίλο εγκάρδιο, γνώριμο παλιό
φιγούρα ακατάστατη στη ζάλη του μυαλού μου
κονιάκ κερνάει στης ψυχής μου το φευγιό
και μου χλευάζει τις οάσεις της ερήμου.

σε μια γαλέρα, ένα φεγγάρι ορφανό
δεθήκαμε αγκαλιά σε ένα κρυστάλλινο κατάρτι
λέξεις, εικόνες, ήχοι θρύψαλα σωρό
οι φάροι κλαίνε στων ματιών μου την απάτη.

μη με ρωτάς γι’ αυτόν, δεν είναι από δω
τυχαία τον συνάντησα στην άκρη ενός ονείρου
σ’ ένα καρνάγιο υγρό και σκοτεινό
έχτιζε βάρκες πειρατών από κομμάτια πλοίου.

έχω ένα φίλο, ένα ανήμερο στοιχιό
τα βράδυα συναντιόμαστε σε τόπους ναυαγίων
πιάνει το χέρι μου και στήνουμε χορό
πάνω σε κάρβουνα καταραμένων πλοίων.

Read more...

ένα μικρό σύμπαν...

>> 30/3/10

...που γεννήθηκε ασφυκτιώντας στα όρια κάθε βιωμένης ανελευθερίας

ωχρά σπειροχαίτη
τρίτος δίσκος


σε μορφή .mp3 για download εδώ


Read more...

matrix reloaded (just push the key)

>> 18/3/10


Read more...

Ν. Καρούζος /// 25 Αυγούστου 1990

>> 16/3/10


Read more...

αποκωδικοποιώντας την απουσία

>> 2/3/10


Read more...

βίοι παράλληλοι

>> 8/2/10


Read more...

ενός λεπτού φυγή...

>> 1/2/10


Read more...

καρναγιάρισμα μιας παροπλισμένης σκέψης

>> 20/1/10


Να γίνουμε θάλασσες
να ταξιδέψουμε
επιτέλους
δίχως προορισμό,
δίχως πατρίδες
και αγαπημένους να μας περιμένουν.
Να κυνηγήσουμε
τις αχανείς γραμμές των οριζόντων
να δούμε επιτέλους
πανσέληνους
να βυθίζονται στην αγκαλιά μας.
Να γίνουμε θάλασσες φουρτουνιασμένες
και ωκεανοί αταξίδευτοι
σαν κι αυτούς που συζητάνε
στα καρνάγια
και τους ταρσανάδες
και που η κουβέντα
απαιτεί τσιγάρο
και μπόλικο αλκοόλ.
Ναυάγια να συναντήσουμε
και ανήσυχους νεκρούς
πνιγμένους
κάτω από σάπιες γάστρες
άλλους δεμένους σε κατάρτια
κι άλλους με μια πυξίδα στο χέρι
να δείχνει ξεριζωμό κι ελπίδα.
Να ταξιδέψουμε!
μέχρι εκεί που δεν πήγαμε ποτέ
κι αν η πυξίδα μας προδώσει
ας μην διστάσουμε
να την κάνουμε κομμάτια
και να συνεχίσουμε…
μέχρι τα δικά μας ναυάγια...

Read more...

πρωϊνή σκέψη

>> 10/1/10



Read more...

ανήσυχοι στροβιλισμοί

>> 7/1/10

αποκολλημένες ψυχές

μακελεμένα σώματα

διαμεσολαβούν νοήματα

χωρίς μετάφραση

χωρίς προσχήματα

πασχίζουν να αντιληφθούν

περιπλανήσεις

σε λησμονημένες ερήμους

πολυσύχναστους δρόμους

γεμάτους σκιές

και τρίμματα

συνειδήσεων

δηλητήρια σε οάσεις

αποθετήρια συναισθημάτων

και εφήμερα αγγίγματα

κάτω από το φθαρμένο φως

μιας πανσέληνου που αιμοραγεί

Read more...